• Cafe de Narasingh
  • Cafe de Narasingh
  • Cafe de Narasingh
  • Cafe de Narasingh

Cafe de Narasingh

แม้พระราชวังจะมีลักษณะการออกแบบในช่วงยุค Neo Renaissance ซึ่งมีความผสมผสานระหว่างอิตาลีและฝรั่งเศสในช่วงพระเจ้าเฮนรี่ที่สองแล้วนั้น เฟอร์นิเจอร์ที่ปรากฎอยู่ในวังดั้งเดิมกลับไม่ใช่ลักษณะของยุคพระเจ้าเฮนรี่ที่สอง แต่จะมีความคล้ายคลึงกับรูปแบบเอมไพร์ที่เน้นความโปร่งและขาศร อาจจะไม่เป็นที่น่าแปลกใจแต่อย่างใดเพราะเดิมทีการกลับมาของ Neo classic และ Neo Renaissance นั้นก็เกิดจากความนิยมของจักรวรรดิ์ฝรั่งเศสที่ได้ทำสงครามและนำรูปแบบศิลปะอดีตของอิตาลีในยุค Classic และ Renaissance กลับมาทำใหม่ในยุคดังกล่าว

รูปแบบสถาปัตยกรรม
พระราชวังพญาไท

แรกเริ่มนั้น “พระตำหนักพญาไท” สร้างเมื่อ พ.ศ. 2452 ในรัชกาลที่ 5 เพื่อใช้เป็นที่เสด็จแปรพระราชฐานและทดลองทำนา ปลูกพืชไร่ เลี้ยงไก่ อีกทั้งยังเป็นที่ประทับของสมเด็จพระศรีพัชรินทราบรมราชชนนีนาถจนกระทั่ง เสด็จสวรรคต ล่วงมาในรัชกาลที่ 6 ได้ทรงรื้อพระตำหนักพญาไท เหลือไว้เพียงพระที่นั่งเทวราชสภารมย์และทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สร้างพระที่นั่งใหม่หลายพระองค์ด้วยกัน รวมทั้งได้สถาปนาขึ้นเป็น พระราชวังพญาไท นอกจากนี้ ด้านหลังของหมู่พระที่นั่งยังเคยเป็นที่ตั้งของ ดุสิตธานี หรือเมืองประชาธิปไตยย่อส่วน จำลองขึ้นเพื่อทดลองการปกครองระบอบประชาธิปไตย ซึ่งปัจจุบันไม่มีเหลือให้เห็นแล้ว

จากวันนั้นถึงวันนี้ พระราชวังพญาไทได้แปรเปลี่ยนไปหลายสถานะ จากโฮเต็ลพญาไทในสมัยรัชกาลที่ 7 ไปจนถึงโรงพยาบาลทหารเมื่อครั้งเปลี่ยนแปลงการปกครอง จนกระทั่งปัจจุบันชมรมคนรักวัง และ มูลนิธิอนุรักษ์พระราชวังพญาไทได้เข้ามาดูแลให้พระราชวังพญาไทกลายเป็น พิพิธภัณฑ์ถาวรสำหรับประชาชนทั่วไปได้เข้าชมกัน

สถาปัตยกรรม ได้รับอิทธิพลจากสถาปัตยกรรมตะวันตกในยุคฟื้นฟู
ผู้ออกแบบ พระที่นั่งเทวราชสภารมย์ ออกแบบโดย นายมาริโอ้ ตามาญโญ (Mario Tamagno) สถาปนิกชาวอิตาลี (19 June 1877 – 1941)
มาริโอ ตามานโญ เกิดที่เมืองตูรน ประเทศอิตาลี จบการศึกษาด้านสถาปัตยกรรมจากสถาบันประณีตศิลป์ อัลแบร์ติน่าแห่งตูริน จากนั้นได้มาทำงานในประเทศไทยเป็นเวลาถึง 25 ปี โดยเริ่มตั้งแต่ปี พ.ศ.2443 ตรงกับรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 5) ผลงานการออกแบบชิ้นที่สร้างชื่อเสียงให้กับตามานโญมากที่สุดก็คือพระที่นั่งอนันตสมาคม ในพระราชวังดุสิต ซึ่งออกแบบในรูปแบบนีโอ เรอเนสซองส์ และนีโอคลาสสิก รวมทั้งได้ทำการออกแบบพระราชวังพญาไทอีกด้วย

ลักษณะรูปแบบทางศิลปะ และการตกแต่งในยุคเทียบเคียง
Style Henri2
(ศตวรรษที่ 19)
ลักษณะ Henri2 เป็นชื่อที่ตั้งขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 19 สำหรับศิลปะแบบ Art Decorative และสถาปัตยกรรมแบบ Neo-Renaissance ซึ่งในปัจจุบันนี้ใช้เรียกเป็นรูปแบบเฟอร์นิเจอร์ Neo-Renaissance ซึ่งแพร่หลายอย่างมากในช่วงหลังของศตวรรษที่ 19 และสูญหายไปในศตวรรษที่ 20 รูปแบบดังกล่าวเป็นรูปแบบที่ถูกพัฒนาขึ้นในช่วงการครองราชย์ของพระเจ้า Louis Philippe ซึ่งมีลักษณะประกอบด้วยหน้า mascarons บนฐานเสาและประกอบด้วยลายแกะสลักใบ Acanthe เช่นที่พบบนหัวเสาแบบคอรินเทียนอันเป็นรูปแบบของยุค Renaissance, บัวไม้ขนาดใหญ่ และลูกแก้วแบบหมุนเกลียว

Style Empire (ศตวรรษที่ 19)
สไตล์ Empire เป็นรูปแบบเฟอร์นิเจอร์และการตกแต่งที่เริ่มในช่วง 1803 จนกระทั่งช่วง 1821 และเป็นที่นิยมจากความสำเร็จของจักรพรรดิ์นโปเลียนที่ 1 แต่รูปแบบนี้ได้หายไปพร้อมกับการหายตัวไปของนโปเลียน จึงไม่เป็นที่น่าแปลกใจว่าเหตุใดจึงไม่ใช้ชื่อของจักรพรรดิ์
ลักษณะเด่นของเฟอร์นิเจอร์ในยุคนี้เช่นเตียงที่มีรูปทรงเหมือนเรือหรือตะกร้า ตู้ติดกระจกเงา โต๊ะอาหารหรือโต๊ะกลางแบบสามขา เก้าอี้ดูใหญ่และหนักซึ่งจบปลายขาด้วยเล็บสิงห์ หรือเก้าอี้บางที่มีขาแบบกระบี่ (คนไทยเรียกขาศร) ไม้ที่นำมาใช้เป็นจำพวกมะฮ๊อกกานีในช่วงต้นและใช้ walnut, Ash, Maple ในยุคถัดมา

Date: 2013 Client: Narasingh Skills: Interior